Leviathan

Andrey Zvyagintsev’in bu kasvetli başyapıtı, olay örgüsünün tahammül sınırlarını zorlayan durağanlığına rağmen, izleyicide derin bir çaresizlik ve öfke hissi uyandırmayı başarıyor. Filmin minimalist temposu ve bitmek bilmeyen sekansları ilk bakışta boğucu bir sıkıcılık hissi yaratsa da, bu yavaşlık aslında karakterlerin bürokrasinin çarkları arasında ezilişini iliklerimize kadar hissettiren bilinçli bir sinematografik tercih olarak karşımıza çıkıyor. Ekran karşısında geçirilen her bir ağır dakika ruhumu adeta yıpratmış olsa da, adaletsizliğin yarattığı o soğuk gerçeklikle yüzleşmenin verdiği acı verici tatmin, yapımın hantal yapısını tamamen göz ardı etmemi sağlıyor.