D.P.

D.P., askeri disiplinin birey üzerindeki tahribatını işlerken senaryo akışını vaka odaklı bir yapıdan sistem eleştirisine evriltmeye çalışsa da bu geçişin ne denli organik olduğu tartışmaya açıktır. Kurguda tercih edilen sert kesmeler ve retrospektif anlatım teknikleri, izleyicinin karakterle kurduğu özdeşleşme sürecini pekiştirmekten ziyade hikayenin ritmik bütünlüğünü yer yer sekteye uğratmaktadır. Anlatı boyunca tırmanan gerilimin senaryonun içsel mantığıyla mı yoksa kurgusal zorlamalarla mı sağlandığı sorunsalı, yapımın sinematografik başarısının önündeki en büyük soru işareti olarak durmaktadır.