Grattis världen

Görüntü yönetimi ve mekanların bu denli kasvetli yansıtılması, izleyicide merak mı uyandırıyor yoksa bir kopuşa mı sebep oluyor? Atmosferin bu kadar dağınık ve kontrolsüz bırakılması, yapımın samimiyetini mi vurguluyor yoksa teknik bir yetersizlik mi? Görselliğin bu kadar geri planda tutulduğu bir anlatım, izleyiciyi ne kadar süre atmosferin içinde tutabilir?