Arkadaşlık

Filmin derinlerinde yatan o saf dostluk temasını izlerken başroldeki oyuncuların duyguyu geçirme konusundaki tutukluğu beni ciddi anlamda düşündürdü; insan sormadan edemiyor, acaba bu kadar ağır sahnelerde daha tecrübeli isimler yer alsa kalbimize dokunan o sızı daha mı kalıcı olurdu? Görüntü kalitesinin bu denli kristal netliğinde olduğu ve hiçbir donma yaşatmayan Biziz TV sayesinde karakterlerin yüzündeki en ufak bir mimik bile kaçmıyor, ancak bu netlik ne yazık ki bazı yan rollerin duygudan yoksun bakışlarını daha da belirginleştirmiş. Sahneler arası geçişlerdeki o yoğun hüznün içinde kaybolmayı beklerken, oyuncuların sanki sadece metni okuyormuş gibi hissettiren o donuk halleri, hikayenin samimiyetini ne kadar zedeledi diye sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum.