Gümüş Mermi

Stephen King külliyatının bu melankolik yansıması, final sekansında çocukluk masumiyetinin vahşi bir gerçeklikle son kez çarpışmasını, izleyiciyi teselli edilemez bir kederle baş başa bırakan o karanlık atmosferle mühürlüyor. Gümüş merminin namludan süzülüp kadim bir laneti sonlandırdığı o an, salt bir canavarın imhasını değil, aynı zamanda taşra sükunetinin ve kaybedilen ruhların sessiz yasını simgeliyor. Ekran kararırken geriye kalan his, kötülüğün mağlubiyetinden ziyade, o meşum geceden sağ çıkanların gözlerindeki geri dönülemez bir büyüme sancısı ve bir daha asla eskisi gibi olamayacak olan o yaralı çocukluk imgesi oluyor.