Mutlu Son

Hikayenin başındaki o ince umut kırıntılarının, senaryo ilerledikçe nasıl adım adım büyük bir çaresizliğe dönüştüğünü izlemek içimde tarif edilemez bir sızı bıraktı. Sahneler arasındaki o ağır geçişler ve kopuk gibi duran ama aslında ruhumuzun parçalanışını simgeleyen kurgu, zamanın ne kadar acımasız aktığını adeta yüzüme çarptı. İsminin vadettiği o "mutlu son" illüzyonuna inanmak isterken, olayların kaçınılmaz bir hüzne doğru akıp gitmesi beni karanlık bir odada tek başıma bırakılmış gibi hissettirdi.