Rye Lane

Güney Londra'nın o abartılı ve göz alıcı renk paletinin arkasında, yaşadıkları ağır ilişki travmalarına rağmen sanki birkaç saat önce hiç yıkılmamışlar gibi davranan başrol oyuncularının yapay rahatlığı beni derin bir huzursuzluğa sürükledi. David Jonsson ve Vivian Oparah’nın karakterleri arasındaki diyaloglar kağıt üzerinde tatlı durabilir fakat sahneler ilerledikçe oyuncuların jestlerindeki o aşırı kurgulanmış mimikler, insan ilişkilerinin o karmaşık ve kırılgan gerçekliğini tamamen gölgeliyor. Duygusal kırılmaların mantıksal bir zemine oturmadığı bu yapımda, oyuncuların sergilediği zorlama samimiyet ne yazık ki bende sığ bir tiyatro oyununu izliyor olmanın buruk anlamsızlığından başka hiçbir iz bırakmadı.