Tanrıların Yaratılışı I: Fırtınalar Krallığı

Görsel efektler ve ilk sahnedeki o büyük savaş atmosferi başlangıçta umut verse de hikaye ilerledikçe devreye giren aşırı uzun diyaloglar ve ağır ilerleyen saray entrikaları tempoyu yerle bir ediyor. Fragmanlara bakıp kesintisiz bir aksiyon fırtınası bekleyenler, filmin ortasındaki o bitmek bilmeyen mitolojik anlatımlardan ve durağan sahnelerden dolayı muhtemelen koltukta sıkıntıdan patlayacaktır. Kurgu biraz daha dinamik tutulup gereksiz detaylar elenseymiş ortaya çok daha sürükleyici bir iş çıkabilirmiş ancak bu haliyle izleyiciyi sürekli tetikte tutmakta epey zorlanıyor.

Gök gürültüsünü andıran o devasa orkestral tınılar ve kadim silahların metalik yankısı, hikâyenin kendi mantık silsilesindeki kopuklukları örtbas etmeye çalışsa da ruhumdaki o tatminsiz boşluğu doldurmaya yetmiyor. Mistik bir atmosfer kurmak için her sahneye yüklenen aşırı epik ses kanalları, olay örgüsündeki sebep-sonuç ilişkilerinin zayıflığıyla çarpışınca, ortaya sadece hüzün verici bir gürültü kirliliği çıkıyor. Ses tasarımındaki bu yapay kusursuzluk ile kurgudaki tutarsızlıklar arasındaki o derin uçurum, sinemanın artık sadece teknik bir gövde gösterisinden ibaret kaldığını hatırlatarak insanı sessiz bir kederin içine bırakıyor.